TURGAY DEMİR – GÖNDER NERON’U KURTAR ROMA’YI!
Lozan, mütevazı bütçeli sıradan bir kadro. Bu türlü bir rakip karşısında Beşiktaş birinci yarıda tabir yerindeyse alanda yoktu. Rashica’nın golüne kadar, her hangi bir anda maçı durdurup Beşiktaşlı futbolculardan her hangi birine rakip kalecinin kazağının ne renk olduğunu sorsak muhtemelen hiç biri bilemezdi!.. Buna karşılık Lozanlı futbolcular bizim Ersin’in kazağının her milimetre karesini ezber ettiler!.. Birinci 45’te Ersin iki net kurtarış yaptı, Udokhai de kritik bir atılımla mutlak gollük durumu önledi. Berbat imgeye karşın elle tutulur tek atağımızda kaleciden dönen topu Rashica bekletmeden kaleye gönderip golümüzü attı ve tansiyonu düşürdü.
İkinci yarıda imaj daha âlâ üzereydi. Beşiktaş düzgün top yaptı, kalesinde iki net durum görse bile rakip kalede dört-beş durum yakaladı. Kah ofsayta takıldı bizimkiler, kah kaleciye… Makûs oynadığımız birinci yarıyı önde bitirirken daha güzel oynadığımız ikinci yarıyı geride tamamladık. Bu da gecenin çelişkilerinden biriydi. Beşiktaş takımında kimi oyuncular nitekim büyük kahır. Jurasek bunların başında geliyor. Kim izlemiş, kim alınmasına onay vermiş bilmiyorum fakat Beşiktaş’a büyük kötülük etmişler onu biliyorum.
Bir periyodun bidonları, McDonald, Papricia, Amaral, Nartallo, Francesco’ya rahmet okutur bu Juaresek benden söylemesi. Beşiktaş tipi geçer geçmesine de geçse ne olacak!? Bu hocayla, bu Jurasek’le, bu Joe Mario ile, bu Rashica ile (attığı gole ve ikinci yarı uğraşlı olmasına rağmen) büyük hayal kurulmaz. Kurarsanız hayal kırıklığı yaşamanız kaçınılmazdı… Yol yakınken, Roma’yı yakmadan Neron’u göndermek gerek.
SİNAN VARDAR – TARİH, FUTBOL VE GURUR!
Dün gece İsviçre’de alana çıkan Beşiktaş, herhalde hocamızın düşünde gördüğü 3-5-2 dizilişiyle oyuna başladı! Yeni transferimiz Jurasek, sol bek diye alınmıştı fakat sağ bekte misyon yaptı; Tek sözle yeniden berbattı! Olağan bu diziliş savunmayı allak bullak etti. Bilhassa Emirhan da çok zorlandı. Konut sahibi takım baskı kurdu, Beşiktaş savunmada maçın büyük kısmında savunmada kaldı.
Mütevazi bütçeli rakibi karşısında temkinli oynamak tahminen mantıklıydı fakat kanatlar yeniden çalışmayınca Abraham tekrar yalnızları oynadı. Tam “ilk yarı bu türlü bitsin” derken Rashica’nın golü geldi; adeta ilaç üzere, hem moralleri yükseltti hem de oyunun ritmini değiştirdi. Yeni transfer Ndidi, alanda bir sigorta üzereydi. Yılın en yeterli transferi olacağının sinyallerini verdi; ikinci Atiba üzereydi; merkezi domine etti. Birinci yarıda tutuk olan Orkun ve Joao Mario ikinci yarıda oyuna yüklerini koyunca Beşiktaş oyunda dengeyi sağladı.
Mert’in yokluğunda kaleyi koruyan Ersin, inanç veren kurtarışlarıyla adeta yine doğduğunu gösterdi. Beşiktaş tam kazandı derken; siyah-beyazlı kadronun bir türlü deva bulamadığı saçma sapan yan top golü keyifleri kaçırdı. Gerçek olan bir şey var ki; Beşiktaş’ın dönem başından beri maçlarında kaotik anlar dikkat çekiyor. Taraftarlar bu sürecin bir an evvel bitmesini umut ediyor.
İsviçre deplasmanında taraftar mükemmeldi. Bilhassa itinayla hazırlandığı her halından muhakkak olan pankartlara bayıldım. Ve en kıymetlisi: Beşiktaş’ın Türkiye Cumhuriyeti’nin tanınmasını sağlayan Lozan’da alana çıkması sonuçtan bağımsız tarihî bir gururdu. Futbolun büyüsü ve tarihin tartısı bir ortaya geldi, dün akşam bunu hissettim. Yeterli varsın Beşiktaş, güzel ki varsın Türkiye Cumhuriyeti.